Hoewel ik op deze website voornamelijk audiovisueel werk heb geplaatst, schrijf ik nog steeds ontzettend graag. Ik heb ontdekt dat ik verhalen vertel - met woorden, met beelden of met illustraties- maar in principe vertel ik altijd verhalen, hoe ze ook tot uiting komen. Daarom ook een van mijn columns hier, die ik schreef tijdens mijn minor journalistiek. 

Geanimeerde gif, afgeleid van een tekening die ik maakte in uiterste frustratie tijdens de ruzie met mijn beste vriendin. 
Woensdagavond, halfacht. Na een vlugge blik in mijn koelkast, die helaas alleen een tomaat die nodig naar de kapper moest onderdak bood, overkwam het me ineens. De emoties. Dramatisch snikkend zakte ik tegen mijn gammele keukenkastjes aan. Mijn vriendin had me namelijk ingeruild. Als een kledingstuk waar de nieuwigheid nu wel vanaf was. Waar ik normaal met haar iedere avond aan de telefoon hing, kreeg ik nu een kort appje: ‘Ben met Eva.’ Ze had geen tijd meer voor me. Het aankomende conflict knetterde in de lucht, zoals een donderbui op komst. 

Ruzie. Niet mijn favoriete bezigheid, waarschijnlijk omdat ik zo emotioneel ben als een kruising tussen een vaatdoek en een forum voor zwangere vrouwen. Ik ben simpelweg niet erg getalenteerd in mijn emoties beheersen. Ze weten zich er toch wel uit te persen.  
Enkele dagen later was het dan zover. Met trillende handen stond ik op haar te wachten, hopend dat ik het ditmaal niet had verpest. We praten urenlang, onze gezichten hangend boven dampende koppen thee. Ik vraag haar, wat ben ik dan voor jou? Wat zijn wij dan? Haar ogen vragend, ik driftig mijn tranen wegknipperen. Mij als een open boek beschrijven zou niet kloppen. Ik ben eerder een stel uitgescheurde pagina’s, die voor iemands gezicht worden gewapperd.

Je kunt langs elkaar leven, je handen tot vuisten ballen. Op zo’n manier dat je knokkels langzaam witter worden. Slik je irritaties in, dan leeft iedereen in vrede. Maar heeft iemand er ooit bij stilgestaan wat er gebeurt als je simpelweg meldt dat je het beu bent? Dat je je voelt als een afgedankte trui die onderin de kast ligt, vergeten en vergaan? Dat zij dan verward opkijkt en sist dat ze heus niet alleen maar met jou hoeft om te gaan? Dat de wereld verdomme niet om jou draait?
Ik heb mijn mening bijgesteld. Conflict is misschien lastig en rommelig en pijnlijk. Niet weten hoe het echt met je omgeving en de wereld gesteld is, is dat net zo. Als alle vrouwen een glimlach opgeplakt hielden en netjes aan de strijk bleven, zouden zij dan ooit stemrecht hebben gekregen? Als ieder donker kind op de basisschool zich rondom november constant niet verdedigd bij nare opmerkingen, nooit uitlegt waaróm dat zeer doet, zouden we dan in gesprek gaan? Als de LGBTQ-community zich niet uitsprak tegen nare stereotypen, zouden die dan veranderen?

Ieder vezeltje in mijn lijf zou willen dat we altijd, op rustige toon, elkaar zouden kunnen uitleggen waarom we iets vinden. Wat onze belangen zijn. Dat er dan ja geknikt wordt, vragen opkomen. Als een persconferentie voor persoonlijke relaties, of maatschappelijke problemen. Geen twitterstormen. Geen gewelddadige demonstraties. Geen levens opgeofferd voor verandering. Een gesprek, waarbij we dichter bij elkaar komen. Maar als dat niet kan, omdat we niet op gelijke voet staan, of omdat niet iedereen iets mág vinden in deze wereld, dan is conflict soms goed. 
Mijn vriendin en ik waren woedend op elkaar. Maar we begrepen plotsklaps elkaars emoties en frustraties. We moesten lachen om onze gedachtegangen, die zich los van elkaar hadden ontwikkeld, bijna een eigen leven waren gaan leiden. We pakten elkaars handen en voelden door de warmte en de tranen op onze wangen heen dat de lucht vanaf nu weer helder zou worden. 
 
Back to Top